Dienen in Oekraïne

 Beste allemaal! Spreken zonder woorden... - Een jaar geleden kwam ze bij ons op de sadik:Sofia. Een lief, zachtaardig meisje. Wat verlegen, zei geen woord, maar haar oogjes straalden. Ze komt uit n arm gezin, geniet hier van het eten, alle speelgoed en de kinderen om haar heen. Thuis en op straat praat ze honderd uit. Maar hier zegt ze geen woord..., ook nu na een jaar nog steeds niet. Misschien omdat ze thuis Hongaars spreken en hier op de sadik Oekraïens, zodat ze zich niet zeker voelt. Ze begrijpt het Oekraïens overigens prima! Ze doet goed mee in de lessen, haar ogen, het hoofdschudden of knikken zegt genoeg! Ze is slim, kan goed rekenen, kent alle kleuren, alle (gebaren van de) liedjes, én ze kent de taal van de liefde: ze aait iemand die verdrietig is even over haar schouder, voor iemand die iets laat vallen raapt ze het op, iemand die 'met niets kan spelen' stopt ze n speeltje in handen, en dan niet te vergeten haar ogen, die spreken boekdelen! En meestal strálen ze😊 ...

 Beste allemaal! - ondanks de mooie sneeuw, of n winters zonnetje is deze winter voor veel mensen in ons land een grote verschrikking... De oorlogswinter 44/45 was in Ned verschrikkelijk, met name om de honger. De oorlogswinter 25/26 is hier n verschrikking met name om de kou. Niet dat we hier geen strenge winters gewend zijn, maar de vijand vernietigd zoveel electriciteits-punten zodat mensen de verwarming niet meer aan kunnen zetten, geen licht meer hebben, vaak geen eten meer kunnen koken/warmen en dat alles bij zo'n -20... Water-, verwarmings-buizen bevriezen, vervolgens springen ze, met alle wateroverlast problemen van dien... Aan het front is het nog erger. Om niet gezien te worden door drones van de vijand is het niet toegestaan om n vuurtje te maken... volstrekte kou, bevriezing van ledematen, of erger... Alle 'vredesbesprekingen' ten spijt, is het einde nog niet in zicht.... Onze hoop is alleen op God!  - Daarom mogen we telkens bij elkaar komen en de handen vouwen...