Blog 249: De krachtige 'taal' van stilte...

 Beste allemaal!

Spreken zonder woorden...

- Een jaar geleden kwam ze bij ons op de sadik:Sofia. Een lief, zachtaardig meisje. Wat verlegen, zei geen woord, maar haar oogjes straalden. Ze komt uit n arm gezin, geniet hier van het eten, alle speelgoed en de kinderen om haar heen. Thuis en op straat praat ze honderd uit. Maar hier zegt ze geen woord..., ook nu na een jaar nog steeds niet. Misschien omdat ze thuis Hongaars spreken en hier op de sadik Oekraïens, zodat ze zich niet zeker voelt. Ze begrijpt het Oekraïens overigens prima! Ze doet goed mee in de lessen, haar ogen, het hoofdschudden of knikken zegt genoeg! Ze is slim, kan goed rekenen, kent alle kleuren, alle (gebaren van de) liedjes, én ze kent de taal van de liefde: ze aait iemand die verdrietig is even over haar schouder, voor iemand die iets laat vallen raapt ze het op, iemand die 'met niets kan spelen' stopt ze n speeltje in handen, en dan niet te vergeten haar ogen, die spreken boekdelen! En meestal strálen ze😊 Zo ook vandaag: vandaag is ze jarig en dat hebben we gevierd! Ze hoort helemaal bij ons: ons meisje wat stil spreekt, zonder woorden.

- Op de een of andere manier vind ik het passend in deze tijd... oorlogstijd. Beelden zeggen soms zoveel meer dan woorden: een angstig kind in de armen van n brandweer, een huilende moeder temidden van het puin, een uitgemergelde soldaat... Zo ook in het huis naast ons.. Het was al bijna kerst toen ik de buurvrouw sprak (haar man zit al 3 jaar aan het front) "al 35 dagen niks gehoord" zei ze, "dit is vreselijk!" Meestal kreeg hij n dag of vier 'rust' op de basis, dan kon hij bellen enzo, en dan weer een dag of 10 'aan zet'. Maar die 10 dagen waren er nu al 35 geworden...wat een stress, angst en onzekerheid! Het werd nieuw jaar...nog steeds geen teken van leven, ze maakte zich zó bezorgd! 50 dagen stilte, 60 dagen. Ergens weet je dan 'hoe laat het is', maar toch bleven Wasja en ik bidden, voor hem en voor haar. Waarom? Was het zinloos?  

En toen.. vorige week kwam het nieuws: hij komt naar huis met verlof! Een ongelooflijk groot wonder en gebedsverhoring! We zouden kunnen getuigen hoe God ons hoort! Kunnen luisteren naar zijn verhalen als hij die kwijt wilde, ... Maar intussen is hij thuis, we zien hem niet, hij sluit zich op in huis, in zichzelf, en wil niemand zien.... Het was té veel, té erg.... En nu kijken we naar de dichte deur en de gesloten ramen... De stilte spreekt boekdelen, zonder woorden..



Populaire posts van deze blog

Blog 235: Opgepakt!... En weer vrij: 'Niet door kracht, noch door geweld, maar door Mijn Geest zal het geschieden!'

Afbeelding
 Beste allemaal! Dit was n veel bewogen weekend... Zaterdagavond zijn we aangehouden en is Wasja meegenomen naar het legerkantoor. De tevreden blik van 'yes,we hebben beet', de sirenes, het wegscheuren met je man tussen 2 soldaten alsof hij n misdadiger is....het maakte een bange droom werkelijkheid. Lang heb ik voor t kantoor staan wachten. Ik stond 'alleen', in gebed met God! En enorm veel appjes,belletjes van meeleven. Eindelijk ging de deur open: 'Anitsjka, je kan naar huis' Tot mijn grote verwondering was de deurwachter n bekende! Vol liefde en geduld legde hij me alles uit, gaf me geld dat k nog even n flesje water voor Wasja kon kopen, dat zou hij doorgeven.  Thuis buitelden alle gedachten, appjes, belletjes weer over me heen. Ik bedacht hoe ongerust Wasja moest zijn en dat hij de medicijnen voor zn hart/bloeddruk nodig zou hebben. Die ging ik dus nog even brengen, samen met n Bijbel, oplader, ed. De deurwachter gaf het met alle begrip door, ook al was he...
Meer lezen

Blog 242: Het wordt steeds nijpender! Bid u mee?

Afbeelding
 Beste allemaal,  - Opnieuw is ons land in rouw om zoveel doden, gewonden, vermisten en verdriet.... Gisteren zijn Ternopil en Lviv geraakt, zwaar geraakt! In Ternopil 'zomaar' flatgebouwen, woningen van onschuldige burgers, niks geen militaire doeleinden... Meer dan 25 doden, zo'n 100 gewonden en nog eens zo'n 25 vermisten...nog onder het puin...? Een jong stel, een jong gezin met 2 kleine kinderen, .... Er zijn geen woorden voor! - In Lviv voornamelijk electriciteit.... hele stad zat zonder.. Intussen is het land al op veel elektriciteit centrales geraakt en zitten we opnieuw regelmatig zonder stroom om zuinig te zijn en het n beetje 'eerlijk' te verdelen. Op het moment is het hier ook weer uitgevallen. Gelukkig is het in de klas nog redelijk warm, maar het koelt af, is vrij donker, we moeten weer alert zijn dat we op tijd alle zaklampen opladen, enz. Kortom, het is behelpen. Tegelijk heeft het iets van 'vasten': geen stroom = geen internet, geen compu...
Meer lezen

Blog 238: Opnieuw was er martelende onzekerheid... Maar God hoort, Hij zal ons leiden!

Afbeelding
Beste allemaal! - opnieuw hebben we hele spannende dagen achter de rug. Donderdag moest Wasja zich opnieuw melden op het legerkantoor. Precies die dag bleek er weer een nieuwe baas daar te beginnen. Hij wilde nu eens 'goed werk verrichten, zonder pardon'... Met de vorige baas had Wasja goed contact. Ze groeten elkaar op straat en Wasja had hem ook wel eens geholpen om koek en snoep naar de kazerne te sturen voor de soldaten die daar trainen. Dat werd met grote blijdschap ontvangen. De baas was dan ook schappelijk voor hem, zag dat Wasja officieel in dienst is van een 'kritiek orgaan/organisatie' waarbij je vrijstelling krijgt. Dat die vrijstelling er nog niet zwart op wit was snapte hij, want het is in Kiev nu natuurlijk n gekkenhuis. Dus gaf hij hem telkens weer verlenging, tot dat de vrijstelling zwart op wit zou zijn. Deze nieuwe baas wilde daar echter geen rekening mee houden: ik zie geen vrijstelling, dus ik moet je mobiliseren. 'maar u ziet dat ik bij een krit...
Meer lezen